Mess & The City ... by Stella NomiCarrieA !

                                Meet the parents

Οι γονείς. Ολόκληρη κατηγορία προβληματισμού για γενεές γενεών , για τον Freud, για τον Οιδίποδα , για μένα και το Μπιζουδάκι (την κολλητή μου ) και όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη χρονολογική σειρά. Πόσες φορές δεν αναρωτήθηκες αν όντως ο καημένος της υπόθεσης είναι ο...
 Χάρυ Πόττερ που μεγαλώνει χωρίς γονείς ή ο Ρον όταν βλέπεις τα «βασανιστήρια» που του κάνει η μαμά Μόλυ.

Αυτή την εβδομάδα λοιπόν, διάλεξα να μην ασχοληθώ με το τι γίνεται στον πόλεμο των φύλων (αν κι ετοιμάζω κάτι δυνατό από την άλλη Τετάρτη) αλλά με το κοινό μέτωπο : το γονοκέφαλο. Ένα είδος καθημερινής δοκιμασίας που καλείται είτε να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους είτε εγκληματίες ( πατροκτόνους, μητροκτόνους , αδελφοκτόνους ) . Τα ζόρια ξεκινούν από την παιδική ηλικία οπότε και αρχίζει κανείς να συνειδητοποιεί τι παίζει γύρω του , γιατί ως βρέφη τους κάνουμε κουμάντο και το χαίρονται κι από πάνω. Ως μωρό όταν π.χ φτύνεις τη φρουτόκρεμα τους πιάνουν τα μέλια ( Άχου το ! Είναι κι ιδιότροπο το γλυκούλι μου !) . Ως έφηβος που γυρνάει πεινασμένος από το σχολείο και βρίσκει και πάλι μπάμιες , όταν αγανακτείς « Όχι άλλη μπάμια ρε μάνα!» ,τους πιάνουν οι διαόλοι τους . Τη μαμά που κανείς δεν εκτιμά ότι κλείνεται όλη μέρα στην κουζίνα και τον μπαμπά γιατί θα τον πάρει κι αυτόν η μπάλα της γκρίνιας κάποια στιγμή . Κοινώς «Σκάσε και τρώγε».

Κι εκεί απλά αρχίζουν τα προβλήματα. Αν είσαι από τους τυχερούς που απολαμβάνουν το προνόμιο να μπορούν να βροντήξουν την πόρτα στο δικό τους δωμάτιο, έχεις ίσως λιγότερους λόγους να γκρινιάξεις. Σκέψου όμως όσους από εμάς μοιραζόμαστε το δωμάτιο με μικρότερο ή μεγαλύτερο αδελφό/ ή ( η αδελφοκτονία που λέγαμε παραπάνω). Κοινός ο χώρος διαβάσματος, κοινός ο υπολογιστής, κοινός ο ύπνος ενώ για πιο πριβέ καταστάσεις ούτε λόγος. Πόσες αποκεφαλισμένες Barbie και πόσοι κατεστραμμένοι Optimus Prime δεν έγιναν λάβαρο στις μάχες της Αγίας Ελληνικής Οικογένειας ! Κι εκεί ακόμη οι γονείς έχουν τη μερίδα του λέοντος πάντως, είτε υποστηρίζοντας το μικρό ( Μωρό είναι, μην το συνερίζεσαι !) , είτε το μεγάλο ( Έχει Πανελλήνιες το παιδί , λογικό να έχει νεύρα! ) είτε και τους δύο ( Αδέρφια είστε, μη μαλώνετε !). Μα καλά , αν δεν εκτονωθούμε πάνω στο δικό μας άνθρωπο, τότε πού????????

Και φυσικά οι αιτίες για εγκεφαλικά και για παιδιά emo δε σταματούν εκεί. Στην Αγία Ελληνική Οικογένεια πρέπει όλοι να πάνε στο Ενιαίο Λύκειο και (μετά την καραντίνα της Τρίτης Λυκείου όπου μέχρι κι οι γείτονες παρακολουθούν το παιδί που διαβάζει) στο ΑΕΙ. Τα ΤΕΙ είναι μάλλον για πιο προχωρημένους γονείς. Κι ωστόσο στο δελτίο των 20.00 κουνάνε το κεφάλι συγκαταβατικά μπροστά στις ουρές και τους αριθμούς των άνεργων πλην μορφωμένων νέων. Μάνααααα, κι εγώ έτσι θα καταλήξω ! , θες να φωνάξεις αλλά το μότο « Εσύ θα τα καταφέρεις, πήρες από μένα» σε κάνει να θες να πέσεις στα ναρκωτικά , οπότε συγκρατείσαι. Αυτό που αγνοείς είναι ότι τη σπόντα σου θα τη φας έτσι κι αλλιώς – Βλέπε τα , να διαβάζεις, να μην καταλήξεις έτσι! ( λες και τους άνεργους ανειδίκευτους γιατρούς η αδιαβασιά τους έφαγε).

Η γνώμη των γονιών από την άλλη , είναι σαν το απροειδοποίητο τεστ : έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις και πρέπει να απαντήσεις και σωστά. Ακόμη και γονείς που στα 55 τους δηλώνουν πολιτικώς αναποφάσιστοι , όταν πρόκειται για το παιδί έχουν γνώμη ακόμη και για τους κλάδους του Χάρβαρντ. Από εκείνο το αιρετικό δεύτερο piercing στο αυτί μέχρι εκείνο το αδιαπραγμάτευτο τέταρτο της ώρας επιστροφής απ’ έξω : Και τέταρτο ! – Και μισή ! – Και τέταρτο αλλιώς στο δωμάτιό σου ! - #$^&@# !

Και η καταπίεση δεν ολοκληρώνεται στα ελληνικά όρια ούτε μετά τα περιβόητα 18 έτη. Μπορεί να μας δίνουν ψήφο, δε μας δίνουν όμως και την ησυχία μας πακέτο ( άσε που και η ψήφος συνήθως είναι σαν σταυρωμένο ψηφοδέλτιο- προαποφασισμένη). Και μπορεί η διαφήμιση να λέει : Οι Έλληνες είμαστε πολύ δεμένοι με το σπίτι μας . Bravo μας! , ωστόσο όταν ο Νομάρχης- Ζορό δηλώνει ότι ως τα 51 του έμενε με τη μαμά του καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.

Φτάνοντας στο τέλος , θέλω να υπενθυμίσω ότι ΟΛΟΙ τραβάμε τα ίδια ζόρια , ότι ΟΛΟΙ κινδυνεύουμε να γίνουμε οι γονείς μας μεγαλώνοντας κι ότι τίποτα δεν είναι πιο διασκεδαστικό και σαρδόνιο από μια πρόσκληση στον παππού και τη γιαγιά για καφέ Κυριακή απόγευμα ( ναι ,ναι ,το μαμά και το μπαμπά των γονιών μας –ΧΑ! )