Mess & The City ... by Stella NomiCarrieA !

“It’s (not) raining men”

To “Sex & The City” τελείωσε. Οι θεωρίες της Ράνιας το ίδιο. Οι προβληματισμοί μας όμως γύρω από όσα αποτελούν την καθημερινότητά μας (και δεν εννοώ το μποτιλιάρισμα) εξακολουθούν να υπάρχουν και να εξελίσσονται γρηγορότερα κι από την κινεζική αγορά. Σεξ , σχέσεις, φιλίες , σχολές, δουλειές, πρότυπα και στυλ θα μας απασχολούν πάντα και θα...


τριβελίζουν το μυαλό μας περισσότερο κι από την οικονομική κρίση ή τα κιλά των εορτών γιατί απλά αποτελούν στοιχεία της ταυτότητάς μας. Είσαι ό,τι τρως ή όποιον τρως. Τα ερωτηματικά τα δικά μου , τα δικά σου ( αν μου πεις ποια είναι ώστε να καταπιαστώ με αυτά) , των φιλενάδων μου αλλά και των αντρών της ζωής μου (don’t take it the nasty way) , θα παίρνουν μορφή εδώ.. Το θέμα είναι ότι κάθε ερώτηση ,θέλει κι απάντηση , οπότε κάθε γνώμη ως σχόλιο είναι το λιγότερο καλοδεχούμενη a.k.a   be my guests …

Βαρκελώνη, Ισπανία , στο ξενοδοχείο

10.30 μ.μ , πριν βγούμε στο club “Shoko”.. Το Μπιζουδάκι ( η κολλητή μου ) και η Έλλη ξαπλωμένες βλέπουν “Simpsons” στα Ισπανικά και μισοζαλισμένες επαναλαμβάνουν κάτι που θυμίζει Καταλανικά . Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες που είχαμε τραβήξει ήδη , μονολογώ με το στομάχι βαρύ ακόμη από την paella : «Καημό το ‘χω ..».. Η Έλλη συνεχίζει το νυσταγμένο παραλήρημα ενώ το Μπιζουδάκι περιμένει νωχελικά να ακούσει το νέο μου καημό ( κι η αλήθεια είναι ότι έχω πολλούς ) . «Να .. σκεφτόμουν ότι όλοι πηγαίνουν εκδρομή και γνωρίζουν κάποιον ενώ εγώ μπακούρι ξεκινάω, μπουκάλα γυρνάω.» Τη δήλωση ακολουθεί η «το-ίδιο-κι-εμείς» σιωπή και η κοριτσίστικη «ευτυχώς-δεν-τα-σκέφτομαι-μόνο-εγώ-αυτά» ανακούφιση .

Βαρκελώνη, Ισπανία, στο club

Η μουσική ξέφρενη, η σαμπάνια υποχρεωτική με την είσοδο και εμείς το θέαμα του μαγαζιού . Προσπαθώ να συνεννοηθώ σε σπαστά Ισπανικά με έναν Άγγλο που δε μιλάει αγγλικά (what the .. ? ) , με έναν Ινδό που έχει (αν κατάλαβα σωστά) ‘Έλληνα αφεντικό κι έναν Βραζιλιάνο που επιμένει να με μάθει σάμπα υπό τους ήχους ηλεκτρονικής μουσικής. Αναρωτιέμαι (και παρά την επήρεια της σαμπάνιας νιώθω περήφανη που προνόησα έστω να το σκεφτώ) αν θα καταφέρω να περάσω τα μόνιτορ που εντοπίζουν τη νέα γρίπη στο αεροδρόμιο ή θα έμενα όμηρος των χοιρομικροβίων στην Καταλανία ( ευσεβής πόθος) με τόσες ανταλλαγές «απόψεων» που γίνονταν τριγύρω (αν μ ’εννοείς). Ο καημός να γνωρίσω κάποιον σε εκδρομή έγινε πραγματικότητα και όπως συμβαίνει πάντα μετατράπηκε σε έναν νέο : Στην Ελλάδα γιατί δεν υπάρχει αυτή η διεκδίκηση? Μήπως στην ερώτηση «Πού πήγαν όλοι οι άντρες?» , η απάντηση είναι απλώς .. γεωγραφική???? Γιατί σίγουρα λίγοι Έλληνες είναι πιο sexy από τον Αργεντινό με τον οποίο χορεύει το Μπιζουδάκι, πιο σικάτοι από τον Καναδό που καβάντζωσε η Έλλη ή πιο αστείοι από το Άγγλο που δε μιλάει αγγλικά. Δεν είναι δηλαδή θέμα ποιότητας. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι χαλάμε τόση ενέργεια  να σκεφτόμαστε το «εγώ» μας που προτιμάμε τη σιγουριά του ποτού στο χέρι και κάνα-δυο κλέφτικων ματιών παρά την απόρριψη από κάποιον που πιθανότατα δε θα ξαναδούμε ποτέ. Και τελικά όλος αυτός ο αγώνας διατήρησης της παρθενιάς στις χυλόπιτες υπερνικά τον πόθο μας για υγρές νύχτες και τη χαρά της αφήγησής τους στα εγγόνια μας ( ή έστω στις φίλες των εγγονιών αν είσαι άντρας) . Τελικά ο μύθος του Greek lover είναι πιο μακρινός κι από τους μύθους του Αισώπου? Οι Ισπανοί το κάνουν . Οι Βραζιλιάνοι / Ιταλοί/ Άγγλοι το κάνουν. Και το κάνουν καλά. Εμείς?

Xoxo, Stella NomiCarrieA